Υπάρχουν στα αλήθεια και πολίτες της Κατερίνης, που ευαισθητοποιημένοι όπως είναι πηγαίνουν σε κάθε Δημοτικό Συμβούλιο. Για να είναι ενημερωμένοι.
Για να ξέρουν τι συμβαίνει στην πόλη τους. Στον τόπο τους. Και δως του να πηγαίνουν και δως του να προσπαθούν να καταλάβουν τι γίνεται. Η διαδικασία απλή. ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΜΙΛΑΕΙ. «Ρε φίλε, δεν ξέρω τη φωνή κανενός από το Δημοτικό Συμβούλιο της Κατερίνης. Όλοι «μουγκοί». Κανένας δε μιλάει. Λέει το θέμα η Πρόεδρος και... Αυτοί, εξαιρετικά γυμνασμένοι, με μιας όλοι σηκώνουν πάνω το χέρι και ψηφίζουν». Και γελάει. Όταν μου το έλεγε ξεκαρδιζόταν στα γέλια. Ρε, κανένας να μην μιλάει; Κι ύστερα, πήρα και απάντηση από τον ίδιο, στο ίδιο ύφος. «Τους παίρνω τηλέφωνο και μιλάω με όλους τους, έναν έναν και ακούω τη φωνή τους. Ρε συ Ποκοπίκο, αυτοί μιλάνε ρε συ. Δεν είναι μουγκοί σε ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΜΟΥΓΚΩΝ»... Και συνεχίζει να γελάει. Ξεσκίστηκε στα γέλια. «Πλάκα κάνω Ποκοπίκο. Μιλούν όλοι τους, απλά κάνουν το κέφι του Χιονίδη και το ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ πάει σύννεφο». Εκείνος να γελάει. Κι εγώ. Ένας φουκαράς Ποκοπίκος, άναυδος τον κοιτούσα. Είχε δίκιο άραγε; Όμως, ξέρω. Υπάρχουν και χειρότερα. Στο Δημοτικό Συμβούλιο του Λαγδάρη; Εκεί να δεις. Εκεί να δεις «μουγκούς»... Κι εκεί κανένας δε μιλάει... Όμως για εκείνο το ΔΣ θα επανέλθει ο Ποκοπίκος αργότερα σε άλλο χτύπημα του.
Ποκοπίκος ο μέγας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου