Με αφορμή την πρόσφατη έκθεση «Θεσσαλικά Αποστάγματα» στο κέντρο της Αθήνας, το τσίπουρο και το ούζο ξαναβρίσκουν τη θέση τους όχι μόνο στο ποτήρι μας, αλλά και στην ιστορία της υγείας.
Πριν λίγες ημέρες, η Θεσσαλία γιόρτασε την παράδοση των αποσταγμάτων της μέσα από μια μοναδική έκθεση που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στο κέντρο της Αθήνας. Η έκθεση, με τίτλο «Θεσσαλικά Αποστάγματα», ανέδειξε όχι μόνο την ποιότητα και τη γεωγραφική ταυτότητα του τσίπουρου και του ούζου, αλλά και τη βαθιά τους σχέση με την υγεία και την πολιτιστική κουλτούρα της περιοχής.
Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης με θέμα «Αποστάγματα & Υγεία. Η Θεσσαλική Τέχνη, η Παράδοση και τα Οφέλη τους», που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων του Public στο Σύνταγμα και λειτούργησε ως προπομπός της έκθεσης «Θεσσαλικά αποστάγματα» στο Μετρό Συντάγματος, ο κ. Δημήτρης Κουρέτας επέλεξε να μιλήσει στο κοινό περισσότερο με την ιδιότητα του Καθηγητή και λιγότερο του Περιφερειάρχη Θεσσαλίας. Ανέδειξε τα αποστάγματα της Περιφέρειας φωτίζοντας, εκτός από την ποιότητα και την γεωγραφική τους ταυτότητα, τη διαχρονική σύνδεσή τους με την υγεία, ενώ παράλληλα τα παρουσίασε στο πλαίσιο της διατροφικής πολιτιστικής κουλτούρας της Θεσσαλίας, κάνοντας μια ιστορική αναδρομή: από τον Διοσκουρίδη, τον 1ο αιώνα μ.Χ., που χρησιμοποιούσε φυτικά εκχυλίσματα σε οινόπνευμα ως φάρμακα, μέχρι τα σύγχρονα αποστάγματα.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, τα αποστάγματα από διάφορα φυτά ήταν για πάρα πολλούς αιώνες ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία που είχε ο άνθρωπος για την υγεία του. Τα φάρμακα με τη μορφή που ξέρουμε σήμερα άρχισαν να γίνονται ευρέως γνωστά τα τελευταία 60 με 70 χρόνια. Παλιότερα, μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα αυτά που χρησιμοποιούνταν ως φάρμακα ήταν συνταγές που φτιάχνανε οι φαρμακοποιοί από φυτά και διάφορα υγρά τα οποία και αναμειγνύανε. Οι πρώτες πληροφορίες που έχουμε για αποστάγματα, όχι με τη σημερινή τους μορφή αλλά με την ευρύτερη έννοια, είναι από τον Διοσκουρίδη που έδρασε τον 1ο αιώνα μ.Χ. στην Κιλικία και θεωρείται ιστορικά ο πιο μεγάλος φαρμακολόγος μέχρι και σήμερα. Ο Διοσκουρίδης είχε ανακαλύψει τα βασικά φαρμακευτικά φυτά της εποχής εκείνης, τα οποία τα εκχύλιζε με οινόπνευμα ή λάδι, ακόμη και με νερό, κατασκευάζοντας τα φάρμακα της εποχής που χρησιμοποιούνταν για την αντιμετώπιση διάφορων παθήσεων. Το σύνολο αυτής της εργασίας του αναφέρεται στο έργο «Περὶ ὕλης ἰατρικῆς», που θεωρείται το πιο σημαντικό σύγγραμμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Από το “De Materia Medica” υπάρχουν μόνο δύο αντίγραφα, το ένα στη Βιβλιοθήκη της Βιέννης και το δεύτερο στη Βιβλιοθήκη της Μεγίστης Λαύρας στο Άγιο Όρος. Ο Διοσκουρίδης είναι αυτός που ανέπτυξε τους φαρμακευτικούς οίνους, την προσθήκη δηλαδή φυτών σε κρασί, οι οποίοι εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να θεωρούνται φαρμακευτικοί και θεραπευτικοί οίνοι. Οι οίνοι αυτοί θεωρούνται, με την ευρεία έννοια αποστάγματα. Αργότερα, τα πραγματικά αποστάγματα -με τη σημερινή έννοια του όρου- αναπτύχθηκαν από τους Άραβες κατά τον 7ο-8ο αιώνα μ.Χ. και προορίζονται σχεδόν για όλες τις παθήσεις με τις οποίες βρισκόταν αντιμέτωπος ο άνθρωπος, ενώ προέρχονταν από διάφορα φυτά.
«Δεν είναι γνωστό στο ευρύ κοινό ότι υπάρχουν αποστάγματα, όπως το ούζο ή το τσίπουρο με γλυκάνισο, τα οποία είναι θεραπευτικά. Συνήθως τα θεωρούμε ως προϊόντα αδρανή, τα οποία καταναλώνουμε ως αλκοολούχα ποτά για λόγους ευφορίας» σχολίασε ο κ. Κουρέτας. «Ωστόσο, υπάρχουν σε αυτά συστατικά όπως ο αστεροειδής γλυκάνισος που αποτελεί την κύρια πηγή της χημικής ένωσης του σικιμικού οξέος, τον βασικό πρόδρομο στη φαρμακευτική σύνθεση του αντιγριπικού φαρμάκου Tamiflu. Υπάρχουν πληροφορίες και πολύ μεγάλη βιβλιογραφία για τη θεραπευτική επίδραση αποσταγμάτων όπως το ούζο ή το τσίπουρο με γλυκάνισο, όταν βέβαια καταναλώνονται με φειδώ. Σήμερα σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να υποκαταστήσουν κάποια φαρμακευτική αγωγή».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου