Τα μαύρα αυτοκίνητα ανέκαθεν εξέπεμπαν ένα μυστηριακό άρωμα· ένα δέος που δεν γεννιέται από την ταχύτητα ή την πολυτέλεια, αλλά από μια σιωπηλή αίσθηση κυριαρχίας. Σαν να κρύβουν πρόσωπα και -ακόμη περισσότερο- προθέσεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα μαύρα αυτοκίνητα αποτελούν τη δημοφιλέστερη επιλογή στο Χόλιγουντ, εκεί που η εικόνα πρέπει να γεμίσει την οθόνη με ένταση και συναίσθημα. Είδαμε μια μαύρη Lincoln Continental Coupé του 1941 στις υπηρεσίες του Σόνι Κορλεόνε, του παρορμητικού πρωτότοκου γιου και διάδοχου του Βίτο Κορλεόνε στην ταινία «Ο Νονός». Άλλοι θυμούνται τη Lincoln Continental του 1965 στην οποία επιβιβάζεται ο Νίο στο «Μάτριξ» εντός μιας υπόγειας διάβασης, υπό καταρρακτώδη βροχή. Ορισμένοι απλά το Batmobile του Μπάτμαν.
Τα μαύρα αμαξώματα δεν πρωταγωνιστούν, όμως, μόνο στη μεγάλη οθόνη, αλλά και στην πραγματική ζωή. Το μαύρο, αν και δημοφιλές σήμερα, τη δεκαετία του 1960 ήταν μια τολμηρή επιλογή, επηρεασμένη κυρίως από τα αυτοκίνητα που μετέφεραν αρχηγούς κρατών και άλλους πολιτικούς. Για παράδειγμα, η KGB, η μυστική υπηρεσία ασφάλειας της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν διαβόητη για τα μαύρα σεντάν GAZ Chaika, με σχεδίαση που αντλούσε έμπνευση από τις αυτοκινητοβιομηχανίες του Ντιτρόιτ. Αυτοκινητοβιομηχανίες, οι οποίες δεν άφησαν ανεπηρέαστη ούτε την Ιαπωνία, μια χώρα με βαθιά παράδοση, που κάποτε ήταν καλά θωρακισμένη από δυτικές επιρροές.
Η ιαπωνική αυτοκρατορική οικογένεια χρειαζόταν το δικό της όχημα
Με ιστορία που υπερβαίνει τα 1.400 έτη, η Υπηρεσία Αυτοκρατορικού Οίκου της Ιαπωνίας φροντίζει για όλα όσα αφορούν την αυτοκρατορική οικογένεια: την ασφάλεια, την υγεία, τα ταξίδια και τις καθημερινές ανάγκες τους, επιβλέποντας -μεταξύ άλλων- και τις επίσημες τελετές. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η Υπηρεσία Αυτοκρατορικού Οίκου κάλεσε τις αυτοκινητοβιομηχανίες της χώρας και τους ζήτησε να υποβάλουν σχέδια για ένα επίσημο κρατικό όχημα. Το αυτοκίνητο έπρεπε να είναι τετράθυρο, αρκετά ευρύχωρο και να έχει κύρος χωρίς να είναι… εκκεντρικό και προκλητικό.
Πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο στόλος οχημάτων του Αυτοκράτορα αποτελούνταν από μεγάλα εισαγόμενα αυτοκίνητα, που έφεραν την υπογραφή εταιρειών όπως η Rolls-Royce και η Daimler, καθώς η νεοσύστατη τότε ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία επικεντρωνόταν σε μικρά, κυρίως επαγγελματικά οχήματα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η ανάκαμψη της Ιαπωνίας από τις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου εξελισσόταν με γοργούς ρυθμούς, τροφοδοτούμενη σε μεγάλο βαθμό από την αρωγή των ΗΠΑ, η οποία επιχειρούσε να συνδράμει στην ανοικοδόμηση των πρώην εχθρών της και την ανασυγκρότησή τους σε δημοκρατικές χώρες, σε μια προσπάθεια να αποτραπεί η εξάπλωση του κομμουνισμού στις περιοχές αυτές.
Αν και η Ιαπωνία δεν εγκατέλειψε τις παραδόσεις της, τα λαμπερά φώτα του Τόκιο είχαν έντονο αμερικανικό «χρώμα». Έτσι, όταν η Υπηρεσία Αυτοκρατορικού Οίκου απευθύνθηκε στις αυτοκινητοβιομηχανίες, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τα αποτελέσματα είχαν έντονο «άρωμα» Ντιτρόιτ. «Νικητής» ήταν, η Prince Motor, μια μάρκα που είναι άγνωστη στους περισσότερους φίλους του αυτοκινήτου: Ιδρύθηκε το 1947 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 αποτέλεσε τη βραχύβια ναυαρχίδα της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας – αν και εκείνη την περίοδο βρισκόταν ήδη σε καθεστώς συγχώνευσης με τη Nissan.
Το Prince Royal που έλαβε το αυτοκρατορικό «πράσινο φως» βασίστηκε στο Prince Gloria, ένα όχημα που ήδη χρησιμοποιούνταν επίσημα από την ιαπωνική κυβέρνηση. Το μοντέλο επιμηκύνθηκε ώστε να προσφέρει άνετο χώρο για τα πόδια των πίσω επιβατών και οι πίσω πόρτες τροποποιήθηκαν ώστε να ανοίγουν αντίθετα (coach-style), για ευκολότερη και πιο στιλάτη είσοδο.
Αν και δεν ήταν ιδιαίτερα εκκεντρικό, το Prince Royal διέθετε μια λιτή κομψότητα. Οι διπλοί προβολείς του παρέπεμπαν στα Ford Galaxie και Mercedes W108, ενώ τα μεγάλα τζάμια αποτελούσαν μια ωδή στην πρακτικότητα, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το στιλ. Στο εσωτερικό, κυριαρχούσαν μάλλινα καθίσματα, τα οποία ήταν πιο αθόρυβα από τα δερμάτινα, ενώ κάτω από καπό δέσποζε ένας V8 κινητήρας 6,4 λίτρων – μια ασυνήθιστη επιλογή για την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανίας της εποχής. Κατασκευάστηκαν λιγότερα από 10 Prince Royal και διατηρήθηκαν στην υπηρεσία της αυτοκρατορικής οικογεένιας για 40 χρόνια, μέχρι το 2008 που αντικαταστάθηκαν από μια λιμουζίνα βασισμένη στο Toyota Century.
Παράλληλα, στο κάλεσμα της Υπηρεσίας Αυτοκρατορικού Οίκου είχε ανταποκριθεί και η Nissan, προτάσσοντας το μοντέλο President, το οποίο ωστόσο εν τέλει φρόντισε για τις μετακινήσεις του πρωθυπουργού Εϊσάκου Σάτο και όχι του αυτοκράτορα. Με μήκος σχεδόν 5 μέτρα, ήταν ένα πολύ μεγάλο σεντάν για τα ιαπωνικά δεδομένα, με σύγχρονο -αλλά κάπως πιο συντηρητικό συγκριτικά με το Prince Royal- σχεδιασμό. Τα κυβερνητικά οχήματα έφεραν μαύρο χρώμα, ενώ υπήρχαν και εκδόσεις για το ευρύ κοινό, οι οποίες προσφέρονταν σε ελαφρώς μεγαλύτερη γκάμα χρωμάτων.
Η Υπηρεσία Αυτοκρατορικού Οίκου απέρριψε με πανηγυρικό τρόπο μια επιμηκυμένη έκδοση του President του 1990 υπέρ του Toyota Century, το οποίο αρχικά δεν είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον της υπηρεσίας. Ωστόσο, η άνοδος του Century συνέπεσε με τη θεαματική γιγάντωσης της Toyota κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, όταν άρχισε να ξεπερνά τη Nissan ως κορυφαίος Ιάπωνας κατασκευαστής. Η πρώτη γενιά παρέμεινε στην παραγωγή για τρεις δεκαετίες (1967-1997), πάντα με κινητήρα V8, αποτελώντας τη ναυαρχίδα της Toyota στην Ιαπωνία, ενώ στις υπηρεσίες του αυτοκράτορα τέθηκαν και τα επόμενα Century.
Η Yakuza μετατρέπει τα κρατικά αυτοκίνητα σε αυτοκίνητα της μαφίας
Ελάχιστοι δυτικοί δεν γνωρίζουν τη Yakuza, τη διαβόητη ιαπωνική μαφία. Έστω και αν οι Ιάπωνες τη θεωρούν «λεκέ», ένα ντροπιαστικό εξαγώγιμο είδος της κουλτούρας και της παράδοσής τους. Τα συνδικάτα οργανωμένου εγκλήματος στην Ιαπωνία αριθμούν αρκετούς αιώνες ζωής (από τον 17ο αιώνα), αλλά έφτασαν στο απόγειό τους περίπου την ίδια περίοδο που η Υπηρεσία Αυτοκρατορικού Οίκου ζητούσε από τους κατασκευαστές να σχεδιάσουν ένα κρατικό όχημα.
Τα αυτοκρατορικά οχήματα δεν άργησαν να υιοθετηθούν από τη Yakuza, μεταμορφώνοντας τη λάμψη τους σε σύμβολο της δικής της ισχύος, «ισοδύναμης» με εκείνης του αυτοκράτορα. Δεν είναι τυχαίο που οι κακοί στις ταινίες εποχής οδηγούν στο Τόκιο, ένα President, ένα Century ή ένα Mitsubihsi Deboair. Ενδεικτική η ταινία Tokyo Vice, όπου το Nissan President ήταν το αυτοκινήτο των αρχηγών του οργανωμένου εγκλήματος.
Ειδικά κατά το παρελθόν, τα μέλη της Yakuza συχνά τοποθετούσαν κουρτίνες στο εσωτερικό των οχημάτων τους. Μαύρα αμαξώματα, σιωπηλά και επιβλητικά, που δείχνουν επίσημα, έστω αν και οι επιβάτες τους κινούνται στις σκιές. Και σίγουρα αυτοκίνητα στα οποία δεν θέλεις να κορνάρεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου