Υπάρχουν στιγμές που η προσωπική τραγωδία μετατρέπεται σε πολιτική πράξη. Όχι από φιλοδοξία, αλλά από αδιέξοδο. Η περίπτωση της Μαρία Καρυστιανού μοιάζει να εντάσσεται ακριβώς σε αυτή την κατηγορία: μια μάνα που δεν βρήκε δικαίωση για το παιδί της, ανακάλυψε στην πορεία ότι το πρόβλημα δεν ήταν μεμονωμένο, αλλά βαθιά συστημικό.
Όταν η Δικαιοσύνη καθυστερεί, όταν οι ευθύνες διαχέονται, όταν η αλήθεια μοιάζει να χάνεται μέσα σε θεσμικούς λαβύρινθους, τότε η οργή παύει να είναι ατομική. Γίνεται πολιτική. Και κάπως έτσι, μια γυναίκα χωρίς κομματικό παρελθόν, χωρίς μηχανισμούς και προστατευτικά δίχτυα, φτάνει να βλέπει την πολιτική όχι ως επιλογή καριέρας, αλλά ως τη μοναδική διέξοδο για να αλλάξει ό,τι δεν αλλάζει αλλιώς.
Η Μαρία Καρυστιανού εμφανίζεται σήμερα στα μάτια πολλών ως «καθαρό πρόσωπο». Μάχιμη, ευθύβολη, με έναν ιερό σκοπό που δύσκολα αμφισβητείται: τη δικαίωση, τη διαφάνεια, τη σύγκρουση με ένα σύστημα που –στα μάτια της κοινωνίας– μοιάζει διεφθαρμένο, κλειστό και αυτοπροστατευόμενο. Δεν χρωστάει σε κανέναν, δεν προέρχεται από κομματικά φυτώρια, δεν μιλά τη γλώσσα της πολιτικής φθοράς. Και ακριβώς γι’ αυτό αποκτά απήχηση.
Όμως εδώ αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα ερωτήματα.
Η πολιτική δεν είναι μόνο ηθικό πλεονέκτημα. Είναι και αντοχή. Είναι γνώση συσχετισμών, κατανόηση του πώς λειτουργεί το «σύστημα» εκ των έσω, διαχείριση πιέσεων, επιθέσεων και υπονομεύσεων. Είναι ένας χώρος σκληρός, όπου η δημοφιλία σήμερα μπορεί να μετατραπεί σε στοχοποίηση αύριο. Και είναι σχεδόν βέβαιο ότι μια τέτοια φιγούρα, με υψηλή αποδοχή και ισχυρό ηθικό φορτίο, θα προκαλέσει ανησυχία στα παραδοσιακά κόμματα, καθώς αναμένεται να «κόψει» σημαντική μερίδα ψηφοφόρων από όλους.
Σε αυτές τις συνθήκες, κανείς δεν επιβιώνει μόνος του. Όσο αυθεντικό κι αν είναι το πρόσωπο, όσο δίκαιος κι αν είναι ο αγώνας, το πολιτικό ρινγκ απαιτεί ισχυρή ομάδα. Έμπειρα στελέχη, ανθρώπους που γνωρίζουν θεσμούς, διαδικασίες, επικοινωνία, αλλά και άμυνα. Χωρίς πολιτική θωράκιση, ακόμη και το πιο καθαρό πρόσωπο κινδυνεύει να φθαρεί πρόωρα. Η πολιτική δεν συγχωρεί την πολιτική μοναξιά.
Και εδώ εντοπίζεται το μεγαλύτερο κενό μέχρι στιγμής. Δεν έχουμε δει ακόμη ούτε μια ισχυρή ομάδα, ούτε ένα σαφές σχέδιο για την επόμενη ημέρα. Το ερώτημα είναι αμείλικτο: ποιος θα φτιάξει κυβερνητικό πρόγραμμα; Ποιος θα διαμορφώσει θέσεις για την οικονομία, την υγεία, την παιδεία, την άμυνα, την εξωτερική πολιτική; Η καταγγελία, όσο δίκαιη κι αν είναι, δεν αρκεί. Η πολιτική είναι και πρόταση. Και μάλιστα συγκεκριμένη, κοστολογημένη, εφαρμόσιμη.
Υπάρχει επίσης ορατός ο κίνδυνος αυτοεγκλωβισμού σε ένα και μόνο θέμα. Όσο βαρύ, συγκλονιστικό και ηθικά ισχυρό κι αν είναι, δεν αρκεί από μόνο του για να συγκροτήσει μια συνολική πρόταση διακυβέρνησης. Η κοινωνία δεν ζητά μόνο δικαίωση για το παρελθόν· ζητά απαντήσεις για το αύριο. Αν αυτές δεν αρθρωθούν εγκαίρως, η δυναμική μπορεί να εξαντληθεί πριν καν δοκιμαστεί στην πράξη.
Άλλωστε, η πραγματική πολιτική μάχη τώρα ξεκινά. Και δεν θα δοθεί μόνο στα λόγια ή στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά σε ένα σκληρό πεδίο πιέσεων, επιθέσεων και θεσμικών εμποδίων. Εκεί όπου δεν μετρά μόνο η αλήθεια, αλλά και η οργάνωση, η στρατηγική και η αντοχή στον χρόνο.
Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει ανοιχτό και κρίσιμο: μπορεί η Μαρία Καρυστιανού να μετατρέψει τη δικαιολογημένη οργή σε ολοκληρωμένο πολιτικό σχέδιο; Και κυρίως, θα καταφέρει να χτίσει την ομάδα που απαιτείται για να αντέξει απέναντι σε ένα σύστημα που γνωρίζει πολύ καλά πώς να πολεμά όσους το αμφισβητούν;
Αυτό δεν είναι θέμα προθέσεων. Είναι θέμα πολιτικής επιβίωσης.
Πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου