Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πώς, μετά από δεκαετίες επαναλαμβανόμενων καταστροφών, οι αρμόδιοι καταφέρνουν πάντα να πέφτουν από τα σύννεφα. Η Ολυμπιακή Ακτή, μια περιοχή που χτίστηκε με βλέψεις βιτρίνας, μετατρέπεται με την πρώτη μπόρα σε μια λιμνοθάλασσα από λάσπη και υποσχέσεις.
Είναι βολικό να βαφτίζεις κάθε νεροποντή βιβλική καταστροφή....
Σου επιτρέπει να σηκώνεις τα χέρια ψηλά και να λες "Τι να κάνει ο άνθρωπος απέναντι στη φύση;"...
. Μόνο που η φύση στην Ολυμπιακή Ακτή δεν εκδικείται, απλώς διεκδικεί τον χώρο που της κλέψαμε με μπάζα και τσιμέντο, ενώ οι αρμόδιοι κοιτούσαν αλλού....
Οι επιχειρηματίες που βλέπουν τους κόπους μιας ζωής να πλέουν στο νερό και οι κάτοικοι που αποκλείονται στα σπίτια τους, δεν ζητούν μελέτες για τη βιωσιμότητα! Ζητούν έργα υποδομής που να λειτουργούν. Ζητούν το αυτονόητο: να μην τρέμουν όταν βρέχει!!!
Αλλά οι αρμόδιοι φαίνεται πως έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με το νερό: τους αρέσει να «ψαρεύουν» ψήφους στη λάσπη, αλλά αρνούνται να βρέξουν τα χέρια τους πριν έρθει η επόμενη καταιγίδα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου