Το βλέπω σχεδόν καθημερινά. Χθες όμως, έξω από το σούπερ μάρκετ, το ίδιο θέαμα κατάφερε να με βγάλει από τα ρούχα μου: ένα συμπαθές πομεράνιαν, δεμένο με την αφεντικίνα του, πλησιάζει να μυρίσει έναν φρεσκομαρκαρισμένο στύλο της ΔΕΗ. Μόλις το αντιλαμβάνεται, η κυρία σκληρίζει ένα «μηηη!» και τραβάει το λουρί με τέτοια μανία, που το σκυλί φέρνει μισή τούμπα
στον αέρα. Καταλάβαμε. Άλλος ένας σκύλος που το αφεντικό του νομίζει ότι είναι άνθρωπος…
Κατάπια την αγανάκτησή μου. Ήθελα όμως να της πω: Γιατί ξινίζετε, μαντάμ; Ο σκύλος μυρίζει. Πολύ. Η οσφρητική ικανότητα ενός σκύλου είναι περίπου 10.000 έως 100.000 φορές πιο πάνω από τη δική μας. Οι ρινικές κόγχες του δεν είναι απλώς «μύτη». Είναι ένα εξελιγμένο, μικροβιολογικό ραντάρ, που διαβάζει τον κόσμο με τρόπους που εμείς μπορούμε μόνο να φανταστούμε. Για εκείνον, κάθε χορτάρι είναι βιβλιοθήκη μυρωδιών, κάθε λεκές ούρων είναι κείμενο διαφημιστικό, κάθε «αέρας» είναι συνομιλία. Και ναι, μυρίζει και πισινούς – γιατί όχι; Εκεί βρίσκονται τα διαπιστευτήρια των άλλων σκύλων, τι θέλετε, να τους ζητάει το Insta τους;
Το περιστασιακό κατούρημα στο πεζοδρόμιο; Γι’ αυτόν είναι η ήπια οριοθέτηση του κοινωνικού του προφίλ. Πιο επίσημα, οι επιστήμονες το ονομάζουν chemical communication: μια μορφή ενημέρωσης διερχομένων για τους τετράποδους θαμώνες της περιοχής· αυτούς που δεν θα αντιμετωπιστούν αργότερα ως απειλή.
Βλέπετε, τα ούρα περιέχουν πληροφορίες για φύλο, ηλικία, αναπαραγωγική φάση και κοινωνική θέση του ζώου που τα άφησε. Η οσμή τους παράγει φερομόνες που μιλάνε σε άλλους σκύλους με τρόπο που εμείς δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. Υπό αυτό το πρίσμα, το κατούρημα είναι μια αρχέγονη μορφή κοινωνικής δικτύωσης. Και δεν είναι μόνο αυτό.
Μια σειρά από πειράματα «επί του πεδίου» έχουν αποκαλύψει ότι τα σκυλιά που δεν ανήκουν σε μια γειτονιά –που η οσμή τους, δηλαδή, δεν έχει διαποτίσει γωνίες και παρτέρια– αντιμετωπίζονται ως παρείσακτοι από τον σκύλο σας. Αντίθετα, ο σκύλος που φέρει τη γνώριμη μυρωδιά των ούρων του είναι μέλος αποδεκτό της τετράποδης κοινωνίας μας. Με άλλα λόγια: οτιδήποτε δεν τον αφήνετε να μυρίσει θα του ορμήσει όταν το συναντήσει…
Καταλάβετέ το. Ο εγκέφαλος του σκύλου είναι δομημένος κυρίως γύρω από την όσφρηση. Οι οσφρητικοί του υποδοχείς συνδέονται απευθείας με το λιμβικό σύστημα, το μέρος του εγκεφάλου που χειρίζεται συναισθήματα και μνήμη. Και αυτό σημαίνει ότι η μυρωδιά είναι εμπειρία για τον σκύλο. Όχι μια πληροφορία β΄ κατηγορίας.
Τι να κάνετε; Υπομονή! Ο σκύλος δεν επιλέγει να είναι αντιαισθητικός για να σας εκνευρίζει. Απλώς λειτουργεί με το πρόγραμμα που του έδωσε η φύση. Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα τον δείτε να ξεκινάει μια οσφρητική περιήγηση, μην τραβήξετε το λουρί του. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και σκεφτείτε. Αυτό που για σας είναι βρομιά για εκείνον είναι νόημα.
Και, τελικά, ίσως να είναι και ένα από τα πράγματα που μας θυμίζουν τι σημαίνει να ζεις με ένστικτο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου