Γράφει ο Α. Σπυριδάκης, Δ/ντής 7ου ΓΕΛ Ηρακλείου Κρήτης
Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Διευθυντών/ριών Σχολικών Μονάδων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
Η Πανελλήνια Ένωση Διευθυντών/ριών Σχολικών Μονάδων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης «γεννήθηκε» επίσημα τον Ιούνιο του 2024. Αν και δεν έχει κλείσει δηλαδή, ακόμα, ούτε τα δεύτερα γενέθλιά της, νιώθω, ως ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρός της, την ηθική υποχρέωση να... τρομοκρατήσω τα μέλη της, τους υπόλοιπους Διευθυντές σχολικών μονάδων που δεν είναι μέλη μας, αλλά και τους εκπαιδευτικούς που προτίθενται να συμμετάσχουν μελλοντικά σε κρίσεις Διευθυντών. Και να στείλω ένα ξεκάθαρο μήνυμα, τόσο στην πολιτική ηγεσία, όσο και την εκπαιδευτική κοινότητα, αλλά και την κοινωνία γενικότερα.
Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, όντας ο βασικότερος αποδέκτης ερωτημάτων και αιτημάτων από τα μέλη μας, προς συζήτηση ή προώθηση στη νομική μας σύμβουλο, καταλήγω στο εξής λυπηρό, ανησυχητικό, αλλά και αποθαρρυντικό συμπέρασμα: Ένας ή μία Διευθυντής/ρια σχολείου σήμερα, όσο τυπικός/ή ή νόμιμος/η ή παιδαγωγικά ορθός/ή κ.λπ. κι αν προσπαθεί καθημερινά να είναι, η μέρα που θα εμπλακεί σε... περιπέτειες (δηλ. είτε να «περάσει» ΕΔΕ ή πειθαρχικό, είτε να μηνυθεί από γονέα, είτε να τεθεί σε αργία κλπ), είναι θέμα είτε χρόνου, είτε πιθανοτήτων.
Από τη μια το -εσχάτως αυξανόμενο- bullying των γονέων στο όνομα του δικαιωματισμού των παιδιών τους και της απαξίωσης του εκπαιδευτικού, από την άλλη ο αυξημένος σε σχέση με το παρελθόν αριθμός ΕΔΕ από Διευθυντές εκπαίδευσης, κι αυτά σε συνδυασμό με τη δαιδαλώδη εκπαιδευτική (και όχι μόνο - δεν είναι η μόνη που μας αφορά) νομοθεσία και την παντελή έλλειψη επιμόρφωσης των Διευθυντών/ριών σε οτιδήποτε αφορά τα διοικητικά τους καθήκοντα, καθιστούν, πλέον, την κατάληψη θέσης Διεύθυνσης σχολείου ως «επικίνδυνη» απόφαση.
Το γεγονός ότι κάποιοι/ες συνεχίζουν να την επιλέγουν, δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από μια ρομαντική πεποίθηση αυξημένης κοινωνικής προσφοράς, αλλά και μια ανάγκη μισθολογικής αναβάθμισης ενός επιδόματος -κατά μέσο όρο - 250 ευρώ «καθαρών», σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης ακρίβειας και πενιχρών εκπαιδευτικών μισθολογικών απολαβών, όταν στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες ο μισθός του/της Διευθυντή/ριας είναι σχεδόν διπλάσιος από εκείνον του εκπαιδευτικού.
Δεν είναι τυχαίο ότι στις προηγούμενες κρίσεις Διευθυντών, υπήρξαν διευθύνσεις εκπαίδευσης με λιγότερους υποψηφίους απ' ό,τι οι προς κατάληψη θέσεις.
Και πολύ φοβάμαι ότι, όσο κι αν το Υπουργείο Παιδείας μάς «χρυσώνει το χάπι» προτάσσοντας το κερασάκι της αύξησης των εξουσιών του/της Διευθυντή/ριας, εάν δεν αυξήσει σημαντικά τις απολαβές των Διευθυντών/ριών, και δεν σκύψει με πολύ προσοχή στις ανάγκες τους (επιμόρφωση, νομική κάλυψη κ.ά.), θα γίνει πολύ γρήγορα αποδέκτης απεγνωσμένων Διευθυντών εκπαίδευσης που θα ψάχνουν Διευθυντές/ριες σχολείων με το… φανάρι.
Ήδη, ισχύει το εξής: Μέχρι το τέλος της τετραετούς θητείας, σχεδόν όλοι/ες που παίρνουν μέρος σε κρίσεις Δ/ντών, καταλαμβάνουν θέση διεύθυνσης σχολικής μονάδας, ακόμα και με μηδενικά προσόντα (πέραν, φυσικά, του βασικού τους πτυχίου).
Συνεπώς μία αίτηση οποιουδήποτε είναι αρκετή για να διευθύνει, έστω και για ένα έτος μία σχολική μονάδα. Για τον τρόπο επιλογής (άσχετα με τη διοίκηση προσόντα, συμβούλια επιλογής από την ίδια διεύθυνση εκπαίδευσης κ.λπ.) θα επανέλθω με άλλο άρθρο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου