Ένα τυπικό πρωινό ξεκινά συνήθως με βιασύνη, καφέ στο χέρι και τη σκέψη στις υποχρεώσεις της ημέρας, όμως η εικόνα έξω από το σπίτι φτάνει συχνά για να αλλάξει εντελώς τη διάθεση.
Ο καθρέφτης του αυτοκινήτου σπασμένος, να κρέμεται από λίγα σύρματα, επειδή κάποιος
πέρασε, το χτύπησε και απλά έφυγε, χωρίς ούτε ένα χαρτάκι, ούτε μια συγγνώμη. Το φαινόμενο της εγκατάλειψης μετά από υλική ζημιά τείνει να γίνει μια θλιβερή κανονικότητα στους δρόμους, φέρνοντας στην επιφάνεια μια βαθύτερη κοινωνική παθογένεια.Όπως αποτυπώθηκε με απόλυτη ειλικρίνεια σε μια ανάρτηση που συμπυκνώνει την αγανάκτηση αλλά και την απογοήτευση του σύγχρονου πολίτη:
«Ξυπνάς το πρωί και πας να φύγεις για τη δουλειά… και τι να δεις; Ο καθρέφτης του αυτοκινήτου σπασμένος, κρεμασμένος. Κάποιος πέρασε, το χτύπησε και απλά έφυγε. Ούτε ένα χαρτάκι, ούτε μια συγγνώμη. Δεν είναι το κόστος που με ενοχλεί τόσο. Είναι η νοοτροπία. Αν σταματούσες, θα το βρίσκαμε ανθρώπινα. Δεν θα σε κυνηγούσα, ούτε θα σου ζητούσα τα πάντα. Αλλά θέλει χαρακτήρα να σταθείς. Δυστυχώς, πολλοί σήμερα προτιμούν να κρύβονται. Κρίμα… γιατί αυτά δείχνουν τι άνθρωποι είμαστε.»
Το ουσιαστικό πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν συμπυκνώνεται στα χρήματα που θα απαιτηθούν στο φανοποιείο, καθώς οι υλικές ζημιές στην κακή τους ώρα διορθώνονται. Αυτό που ενοχλεί και πληγώνει είναι η νοοτροπία της αποποίησης των ευθυνών, η παντελής έλλειψη ενσυναίσθησης και η επιλογή της κρυφής φυγής. Η κλήση της ασφαλιστικής ή ένα απλό σημείωμα στο παρμπρίζ είναι η ελάχιστη πράξη πολιτισμού που θα επέτρεπε στους εμπλεκόμενους να το βρουν «ανθρώπινα». Όταν όμως ο υπαίτιος επιλέγει να εξαφανιστεί για να γλιτώσει μια μικρή ταλαιπωρία, αφήνει πίσω του μια ρωγμή πολύ μεγαλύτερη από ένα σπασμένο πλαστικό: τη ρωγμή στην αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Οι ζημιές στα αυτοκίνητα φτιάχνονται, αλλά η έλλειψη χαρακτήρα και η προτίμηση της ανωνυμίας αποκαλύπτουν τελικά το ποιοι πραγματικά είμαστε στην καθημερινότητά μας.
κείμενο: Νίκος Λακασάς - ΠΙΕΡΙΚΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου