Η Δόξα Αιγινίου ιδρύθηκε το 1983 και παρά την μικρή διάρκεια του αγωνιστικού κύκλου της, είχε να επιδείξει αξιοθαύμαστη δραστηριότητα, διαδραματίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρωτάθλημα της Α’ κατηγορίας της ΕΠΣ Πιερίας, καθώς διεκδίκησε ακόμα και την άνοδο της στην Δ’ εθνική.
Στις μικρότερες κατηγορίες, που προηγήθηκαν οι προβιβασμοί της, φάνηκε καθαρά ότι ήταν θέμα … χρόνου.
Του Γιώργου Καρανικόλα
Την σεζόν 1990-91 παρότι δεν είχε υποβιβαστεί από την μεγάλη κατηγορία της ΕΠΣ Πιερίας, δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Β’ κατηγορίας, χωρίς ωστόσο να έχει δράση, αφού ουσιαστικά έφτασε ένα βήμα πριν το σημείο… μηδέν, μιας και αργότερα η επανέναρξη της λειτουργίας (1996-97), αποδείχτηκε ουσιαστικά μια μικρή «αναλαμπή» της ιστορίας της.
Παρακάτω αποτυπώνεται συνοπτικά η πορεία των «μαυραετών» του Αιγινίου από την εναρκτήρια παρουσία τους ως … το «πικρό τέλος», ανά σεζόν, κατηγορία και βαθμολογική κατάταξη.
1983-84: Γ’ κατηγορία 4η
1984-85: Γ’ κατηγορία 1η
1985-86: Β’ κατηγορία 1η
1986-87: Α’ κατηγορία 3η
1987-88: Α’ κατηγορία 4η
1988-89: Α’ κατηγορία 2η
1989-90: Α’ κατηγορία 12η
1990-91: Β’ κατηγορία: Παρόλο που την προηγούμενη περίοδο είχε κερδίσει την παραμονή της στην Α’ κατηγορία, ωστόσο η Δόξα προτίμησε να δηλώσει συμμετοχή στην κατώτερη κατηγορία, στην οποία όμως δεν αγωνίστηκε ποτέ.
Ακολούθησε μια «νεκρή περίοδος» τεσσάρων χρόνων για τους «Δοξαίους», οι οποίοι έκαναν μια απεγνωσμένη προσπάθεια επιστροφής τους στα γήπεδα της Πιερίας την ποδοσφαιρική χρονιά 1996-97, χωρίς όμως να υπάρξει η ανάλογη συνέχεια.
Έπαιξαν στο πρωτάθλημα της Γ’ κατηγορίας αποδυναμωμένοι μόνο για μια μόνο φορά, τερματίζοντας προτελευταίοι, έτσι «έσβησαν τα φώτα» δια παντός για την Δόξα Αιγινίου, που πλέον δεν την ξαναείδαμε στον «ποδοσφαιρικό Πιερικό χάρτη».
Η έδρα της
Από το σωματείο πέρασαν πολύ αξιόλογοι προπονητές και ποδοσφαιριστές, που συνετέλεσαν στην αξιοπρόσεκτη πορεία της στο τοπικό Ερασιτεχνικό Ποδόσφαιρο, χρησιμοποιώντας ως έδρα ενίοτε το γήπεδο της Μεγάλης Γέφυρας, αλλά και το Δημοτικό Γήπεδο Αιγινίου, με την περιοχή του τότε σιδηροδρομικού σταθμού Αιγινίου να είναι η κύρια … «βάση» της.
Οι δύο αείμνηστοι στυλοβάτες
Θα ήταν μεγάλη παράλειψη αν δεν αναφερόμασταν σε δύο στενά συγγενικά πρόσωπα, που συνδέθηκαν με την ομάδα της Δόξας και ήταν αυτοί, που την «έτρεξαν» ως πρωτοστάτες στα αντίστοιχα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Πιερίας.
Ο Νίκος Μαγούδης του Θεοδώρου, ιδρυτής και πρόεδρος της Δόξας Αιγινίου έως το τέρμα
Πρόκειται για τους δύο παράγοντες, τον πρόεδρο, Νίκο Μαγούδη του Θεοδώρου και τον έφορο ποδοσφαίρου, Νίκο Μαγούδη του Στάικου, οι οποίοι δεν είναι πια στην ζωή.
Αμφότεροι προσέφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες στο Δ.Σ. της ομάδας με τον πρώτο να είναι ο ηγέτης και αποκλειστικός χρηματοδότης της όλα τα χρόνια, ο δε έτερος Νίκος ήταν ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές νυχθημερόν από την αρχή έως το φινάλε της.
Υγιής ανταγωνισμός
Αξίζει να σημειωθεί ότι η συνύπαρξη της Δόξας με τον συμπολίτη Αιγινιακό ήταν αρμονική και δεν θα ήταν υπερβολή αν γράφαμε ότι μπορεί ο υγιής ανταγωνισμός να οδήγησε την παλαιότερη και ιστορικότερη ομάδα της κωμόπολης της Βόρειας Πιερίας στην ανάκαμψή της, ώστε να ξεκινήσει την ανοδική της πορεία στα μέσα της δεκαετίας του 1980
Δυσαναπλήρωτο κενό
Αργότερα με την απραξία της Δόξας και εκ των υστέρων οι δύο προαναφερθέντες παράγοντες συνέχισαν την ενασχόλησή τους διοικητικά, καθώς προσχώρησαν στο Διοικητικό Συμβούλιο του Αιγινιακού, τον οποίο υπηρέτησαν με ζήλο και προσήλωση.
Ο μεν Πρόεδρος «έφυγε» στις 17-4-2024 σε ηλικία 69 ετών, ο δε Νίκος Μαγούδης του Στάικου λίγο αργότερα, στις 16-1-2026, σε ηλικία 62 χρόνων.
Η απώλειά τους ήταν μεγάλη και οδυνηρή όχι μόνο, στις οικογένειες τους, στον αθλητικό χώρο ,αλλά σε όλη την κοινωνία του Αιγινίου.
Φωτογραφίες: Αρχείο Γιώργου Καρανικόλα
Κεντρική φωτό: Η Δόξα Αιγινίου της περιόδου 1988-89 που κατετάγη δεύτερη στο πρωτάθλημα της Α’ κατηγορίας της ΕΠΣ Πιερίας. Διακρίνονται όρθιοι από αριστερά: Λαγδάρης, Γκορτσίλας, Λ. Παπαδόπουλος, Μπαντζιώνης, Καραδήμος, Κατράκης και ο αείμνηστος προπονητής Λάκης Τζιούτζιος. Καθήμενοι από αριστερά: Σαλπιγγίδης, Γιαννιός, Σιδηρόπουλος, Καρέκλας, Τσιώμης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου