ΠΟΣΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΡΕΜΕΙ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΓΚΙΝΗΘΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΠΟΙΟΣ;

Θεσσαλονίκη – Γεωργίου Παπανδρέου, περιοχή Ντεπώ.

Δύο χρόνια φόβου. Δύο χρόνια αδιαφορίας. Δύο χρόνια που περιμένουμε το αυτονόητο: να μπορούμε να ζούμε με ασφάλεια μέσα στα ίδια μας τα σπίτια.

Δεν πρόκειται για υπερβολή. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη ενόχληση από την κυκλοφορία των οχημάτων. Πρόκειται για μια καθημερινή, εξοργιστική και ενδεχομένως επικίνδυνη πραγματικότητα, την οποία βιώνουμε οι ένοικοι πολυκατοικίας επί της οδού Γεωργίου Παπανδρέου, στην περιοχή Ντεπώ της Θεσσαλονίκης.

Εδώ και περίπου δύο χρόνια, κάθε φορά που ένα λεωφορείο ή άλλο βαρύ όχημα διέρχεται από το συγκεκριμένο σημείο του λεωφορειόδρομου, η πολυκατοικία μας δονείται έντονα.

Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά.

Νιώθουμε το κτίριο να τραντάζεται. Μέσα στα διαμερίσματά μας. Στους χώρους όπου ζούμε, κοιμόμαστε, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και θα έπρεπε να αισθανόμαστε ασφαλείς.

Και δεν είμαστε οι μόνοι. Οι έντονοι κραδασμοί γίνονται αισθητοί και σε άλλες πολυκατοικίες της περιοχής, γεγονός που καταδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε ένα μεμονωμένο κτίριο. Δεν μιλάμε, επομένως, για την προσωπική ανησυχία ενός ενοίκου, αλλά για μια κατάσταση που επηρεάζει την καθημερινότητα και το αίσθημα ασφάλειας περισσότερων κατοίκων.

Και όλα αυτά άρχισαν μετά από εργασίες εκσκαφής για την εγκατάσταση οπτικών ινών.

Πριν από περίπου δυόμιση χρόνια, συνεργείο που εκτελούσε εργασίες για λογαριασμό εταιρείας κινητής τηλεφωνίας πραγματοποίησε εκσκαφή ακριβώς μπροστά από την πολυκατοικία μας, πάνω στον λεωφορειόδρομο.

Στη συνέχεια, στο συγκεκριμένο σημείο παρουσιάστηκε καθίζηση του οδοστρώματος. Η άσφαλτος υποχώρησε, δημιουργώντας μια αισθητή λακκούβα, από την οποία διέρχονται καθημερινά βαρέα οχήματα, προκαλώντας ισχυρούς κραδασμούς που μεταφέρονται στο κτίριο.

Η χρονική σύνδεση των εργασιών με την εμφάνιση του προβλήματος είναι σαφής για εμάς που το ζούμε. Τα ακριβή τεχνικά αίτια, όμως, οφείλουν να διερευνηθούν από τους αρμόδιους και όχι να αποτελούν αντικείμενο εικασιών των πολιτών.

Το ακόμη πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο η κατάσταση του δρόμου. Είναι η αντιμετώπιση του προβλήματος από εκείνους που έχουν την ευθύνη να προστατεύουν τη δημόσια ασφάλεια.

Ένοικοι της πολυκατοικίας έχουν απευθυνθεί, μεμονωμένα, στον Δήμο Θεσσαλονίκης και στην Πολεοδομία, αναζητώντας λύση.

Και το αποτέλεσμα;

Δύο χρόνια μετά, το πρόβλημα παραμένει.

Καμία ουσιαστική αποκατάσταση. Καμία λύση που να έχει απαλλάξει τους κατοίκους από τους καθημερινούς κραδασμούς. Καμία σαφής απάντηση για το ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη.

Και εδώ γεννιούνται ορισμένα αμείλικτα ερωτήματα:

Ποιος έλεγξε την ποιότητα αποκατάστασης του οδοστρώματος μετά τις εργασίες;

Ποιος είναι υπεύθυνος για την καθίζηση και ποιος οφείλει να την αποκαταστήσει;

Έχει εξεταστεί εάν οι επαναλαμβανόμενες δονήσεις επηρεάζουν τη δομική ακεραιότητα της πολυκατοικίας;

Πρέπει πρώτα να εμφανιστούν σοβαρές ρηγματώσεις ή, ακόμη χειρότερα, να συμβεί κάποιο ατύχημα, για να κινητοποιηθούν οι αρμόδιοι;

Δεν είμαι πολιτικός μηχανικός και δεν ισχυρίζομαι ότι έχει αποδειχθεί στατική βλάβη στο κτίριο. Είμαι όμως κάτοικος που βιώνει καθημερινά ισχυρές δονήσεις και δικαιούται να γνωρίζει αν το σπίτι του είναι ασφαλές.

Και θεωρώ αδιανόητο να πρέπει οι ίδιοι οι πολίτες να αποδείξουμε ότι κινδυνεύουμε, προκειμένου να ασχοληθεί κάποιος σοβαρά με ένα πρόβλημα που βρίσκεται κυριολεκτικά στη μέση του δρόμου.

Η ασφάλεια των πολιτών δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν θα συμβεί πρώτα το κακό.

Απευθύνομαι δημόσια στον Δήμο Θεσσαλονίκης, στις αρμόδιες τεχνικές και πολεοδομικές υπηρεσίες, στην εταιρεία για λογαριασμό της οποίας πραγματοποιήθηκαν οι εργασίες και σε κάθε φορέα που έχει αρμοδιότητα ή ευθύνη.

Ζητούμε, επιτέλους:

Άμεση αυτοψία στο σημείο της καθίζησης από τις αρμόδιες τεχνικές υπηρεσίες.

Ουσιαστική και οριστική αποκατάσταση του οδοστρώματος, όχι μια πρόχειρη παρέμβαση που θα μεταθέσει το πρόβλημα για αργότερα.

Τεχνική διερεύνηση των δονήσεων και αξιολόγηση της ενδεχόμενης επίδρασής τους στη στατική επάρκεια του κτιρίου από αρμόδιους μηχανικούς.

Έγγραφη ενημέρωση για τις ενέργειες που θα πραγματοποιηθούν, τους υπευθύνους και το χρονοδιάγραμμα αποκατάστασης.

Δεν ζητούμε χάρη. Δεν ζητούμε προνομιακή μεταχείριση.

Ζητούμε να μη φοβόμαστε μέσα στα σπίτια μας.

Η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως μια πόλη που εκσυγχρονίζεται, όταν οι συνέπειες τεχνικών παρεμβάσεων αφήνουν πίσω τους προβλήματα που παραμένουν άλυτα επί χρόνια.

Τα έργα υποδομής είναι αναγκαία. Η σωστή εκτέλεσή τους, η αποκατάσταση των δρόμων και ο έλεγχος της ασφάλειάς τους είναι εξίσου αναγκαία.

Και κάτι τελευταίο προς κάθε αρμόδιο:

Αν αύριο διαπιστωθεί ότι οι συνεχείς κραδασμοί έχουν προκαλέσει βλάβες στην πολυκατοικία, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;

Αν συμβεί κάτι σοβαρό, θα ακούσουμε για ακόμη μία φορά ότι «θα διερευνηθούν τα αίτια»;

Δεν θέλουμε συλλυπητήρια εκ των υστέρων. Θέλουμε υπευθυνότητα και πρόληψη σήμερα.

Η παρούσα δημοσιοποίηση αποτελεί μια δημόσια έκκληση, αλλά και μια σαφή απαίτηση να διερευνηθεί και να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, πριν οι συνέπειές του αποδειχθούν σοβαρότερες.

Καλώ τα τοπικά μέσα ενημέρωσης να αναδείξουν το ζήτημα και τους αρμόδιους φορείς να δώσουν δημόσιες, συγκεκριμένες απαντήσεις.

Δύο χρόνια τώρα, κάθε λεωφορείο που περνάει μάς θυμίζει ότι κάτι δεν πάει καλά.

Πόσο ακόμη πρέπει να τρέμουν τα σπίτια μας, μέχρι να πάψει να τρέμει η ευθύνη μπροστά στην ανάληψή της;

Αθηνά Θύμη

Κάτοικος οδού Γεωργίου Παπανδρέου – Ντεπώ, Θεσσαλονίκη