Το άρθρο 23 που πήγε να περάσει στα μουλωχτά από τη Βουλή και τελικά μαζεύτηκε άρον άρον πίσω, δεν ήταν μια απλή τεχνική λεπτομέρεια. Ήταν μια καθαρή απόπειρα να δοθεί στα ξένα funds και στους servicers το απόλυτο πάνω χέρι απέναντι στον Έλληνα δανειολήπτη, χωρίς καν να χρειάζεται να περάσουν από το κατώφλι του δικαστηρίου.
Για να το καταλάβει ο κάθε απλός πολίτης, η κυβέρνηση ήθελε να νομοθετήσει το εξής απαράδεκτο: αν κάποιος νοικοκύρης ή επαγγελματίας είχε κάνει μια ρύθμιση για το δάνειό του με μια εταιρεία διαχείρισης και για οποιονδήποτε λόγο καθυστερούσε λίγες δόσεις, ο servicer θα μπορούσε να πάρει αυτή τη χαρτούρα της ιδιωτικής συμφωνίας και να τη μετατρέψει αμέσως σε εργαλείο κατάσχεσης. Χωρίς να χρειαστεί να βγει δικαστική απόφαση, χωρίς να παρέμβει δικαστής, χωρίς ο πολίτης να προλάβει να αμυνθεί, να εξηγήσει την κατάστασή του ή να μπλοκάρει τη διαδικασία.
Με απλά λόγια, παρέδιδαν τα κλειδιά της περιουσίας του Έλληνα στο πιάτο των funds. Αντί το κράτος να προστατεύει τον κόπο μιας ζωής της ελληνικής οικογένειας και τη μικροϊδιοκτησία που χτίστηκε με ιδρώτα, επέλεξε να κάνει τη δουλειά των τραπεζιτών πιο εύκολη, πιο γρήγορη και πιο ανελέητη.
Αυτή η απαράδεκτη διάταξη ξεσήκωσε δικαίως θύελλα αντιδράσεων από τους δικηγορικούς συλλόγους, τους φορείς αλλά και από κάθε υγιή πολιτική δύναμη που αρνείται να δεχτεί την ισοπέδωση της κοινωνίας. Η σφοδρή αυτή κατακραυγή ανάγκασε τελικά την κυβέρνηση σε μια άτακτη υποχώρηση και στην απόσυρση του άρθρου. Όμως η ουσία παραμένει: η προσπάθεια να περάσει μια τέτοια ρύθμιση δείχνει μια νοοτροπία που βάζει τα συμφέροντα των λίγων πάνω από την αξιοπρέπεια, την προστασία και την επιβίωση του Έλληνα πολίτη. Και απέναντι σε αυτή τη νοοτροπία, οφείλουμε να στεκόμαστε αμετακίνητοι.
Κείμενο : Νίκος Λακασάς - ΠΙΕΡΙΚΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου